IWPR-ის ოფისში რამდენიმე ბლოგერი

მაგრამ, ჯერ მოდით სულ თავიდან დავიწყოთ, ჯერ კიდევ იმ დღიდან, როდესაც ოფისში მე, დოდკა და სხვა რამდენიმე ბლოგერი ვიყავით მისულნი. საქმიანი დიალოგის თემა „არჩევნების გაშუქება“ იყო. მათ სურდათ ქართველი ჟურნალისტებისა და ბლოგერების (თავისუფალი ჟურნალისტები) დახმარებით შეექმნათ ისეთი საინფორმაციო წყარო, რომელიც არჩევნების მოვლენებს მომენტალურად გააშუქებდა.

ამასთან დაკავშირებით შეიქმნა ბლოგი GeoElection.Ge, სადაც სიახლეებს დავდებდით მიმდინარე დღეებთან დაკავშირებით. ეს 3-დღიანი პროექტი იყო. ჟურნასლიტები რეგიონებში გადანაწილდნენ, ბლოგერები კი თბილისში. მე „ცესკოს“ მედიაცენტრი შემხვდა (ნუ მე ავირჩიე) და 3 დღის (24 საათიანი გრაფიკით) განმავლობაში ელვისებური სისწრაფით ვდებდით ექსკლიუზიურ ინფორმაციას. პიკოლინამ სოციალური მედიისთვის ალასანიას სთხოვა კომენტარი, თინიმ შეძლო და უგულავას ჩამოართვა ინტერვიუ, მარი კახა კუკავას ესტუმრა, ეკამ თავისი გარდაცვლილი მამის სახელი აღმოაჩინა ამომრჩეველთა სიაში და სხვ. ამ სიახლეებს სხვადასხვა news სააგენტოს საიტები აკოპირებდნენ თავიანთ ვებ-გვერდებზე, ასევე ბმულები ვრცელდებოდა ფეიბუქსა და ფორუმებზე, ვიზიტორების რაოდენობამ კი რეკორდულ მაჩვენებლებს მიაღწია.

თუმცა, ამაზე მეტი აღარ გვინდა, პროექტი (მომავალში თანამშრომლობის გაგრძელების პერსპექტივით) დიდი ხანია დასრულდა, ჩვენთვის კუთვნილი ჰონორარებიც უკვე დავხარჯე(თ). როდესაც შესაჯამებელ შეხვედრაზე მივედით, გაირკვა, რომ ყველაზე მეტი და საინტერესო საიხლე ეკას ჰქონდა დაწერილი, ამის გამო მან სპეციალური პრიზიც მიიღო, რომლის შესახებაც თავის პოსტში ისაუბრა. ჩემი სიახლეები კი მეორე ადგილზე გავიდა პოპულარობითა და რაოდენობით, ამიტომაც ბონუსის სახით კიდევ დამირიცხეს თანხის გარკვეული რაოდენობა. იგივე პრიზები ჩვენს კოლეგებს, ჟურნალისტებსაც გადასცეს.

GeoElection-ის ტორტი

ეს იყო ყველაზე საინტერესო, ყველაზე დატვირთული და ყველაზე საპასუხისმგებლო საქმე, რაც კი ოდესმე გამიკეთებია. შედარებით დადებითად შემეცვალა წარმოდგენა ჟურანლისტებზე და მედია სამსახურის წარმომადგენლების მუშაობაზე. მაშინ როდესაც ველოდი, რომ ყველა ტელეკომპანიის და ყველა გაზეთის ჟურნალისტები მოპოვებულ ინფორმაციას თავიანთ კოლეგებს არ გაუზიარებდნენ და მხოლოდ თავიანთი არხისთვის, თუ გაზეთისთვის შეინახავდნენ, როგორც ექსკლიუზიურ მასალას, მედიაცენტრში სულ სხვა სიტუაცია დამხვდა, ყველა ყველას იცნობდა, ყველა საუბრობდა მიმდინარე მოვლენებზე და „გარე წყაროებიდან“ მიღებულ ინფორმაციას ერთმანეთს უზიარებდნენ. უცხოელი დამკვირვებლების ინტერვიუებს ჯგუფურად თარმგნიდნენ. ბრიფინგებს შორის ინტერვალების დროს კი ხუმრობდნენ და ცდილობდნენ შემდეგი ჩართვისთვის მომზადებულიყვნენ.

ასე შემომაღამდა 30 მაისი „ცესკოს“ მედიაცენტრში. მეორე დღემ შედარებით მშვიდად ჩაიარა, ძირითადად შედეგების დათვლა და დარღვევების გასაჩივრებაზე იყო აქცენტი გაკეთებული. მესამე დღეს კი სოციალური მედიის ექსპერტებთან, მარკეტოლოგებთან და PR-მენეჯერებთან ინტერვიუების ჩასაწერად ვიარეთ. ყოველივე ეს არსებულ ბლოგზე შეგიძლიათ იხილოთ.

და ბოლოს,  IWPR-სთან თანამშრომლობის შემდეგ მივიღე რაღაც გამოცდილება არჩევნების გაშუქებასა და ზოგადად ჟურნალისტიკაში, ვისწავლე ჭკუა, რომ ინტერვიუს ჩაწერის დროს, ოპერატორის გვერდით, ან უკან, არ უნდა დადგე, წინააღმდეგ შემთხვევაში მიიღებ რაიმე დაზიანებას და რაც მთავარია, დავრწმუნდი იმაში, რომ ჟურნალისტები არც ისე ცუდი ხალხი ყოფილა და გაურკვევლობის შემთხვევაში მათთვის კითხვის დასმის აღარ შემეშინდება, რათა დახმარებაზე პასუხად ცივი უარი არ მივიღო.

“რა საჭირო იყო სოციალური მედიის დღის ჩატარება?”, “რა არაშესაფერისად იყო შერჩეული თემები”, “სოციალური მედია მხოლოდ ბლოგინგს არ ნიშნავს” და მსგავსი პროვოკაციული შეძახილები არაერთ ქართულ ბლოგსა და მათ კომენტარებში ვიხილე.

დაინტერესების შემთხვევაში გთხოვთ ეს ბლოგები, პოსტები და კომენტარები თქვენ თვითონვე მოიძიოთ, რადგან გამოჩნდება ვინმე პროვოკატორი და იტყვის, შენგან რა მესწავლება, გუგლის გამოყენება შენზე უკეთ ვიცი და ა.შ.

თუმცა მოდით გასული დღის პრობლემას/საკითხს ცოტა სხვანაირად მივუდგეთ. სულ რომ ბლოგებზე და ბლოგერებზე არ ვისაუბროთ, ვეცდები სხვა მაგალითი მოგიყვანოთ.

წარმოიდგინეთ, რომ მიდიხართ რომელიმე კორპორატიულ ღონისძიებაზე, ან ეს შეიძლება საერთოდაც არ იყოს კორპორატიული ივენთი და იყოს სხვა სახის ღონისძიება, სადაც მოწვეულია რომელიმე ქართველი შემსრულებელი, მაგალითად ლელა წურწუმია და ბენდის მიერ დაკრული მუსიკის ფონზე ხალხისათვის კარგად ნაცნობ სიმღერებს მღერის. ეს სიმღერები და მისი ტექსტები ბევრისთვის ნაცნობია, ზოგს ეს მელოდია კი პირველად ესმის, ზოგს სულაც არ ადარდებს თუ რას მღერის ლელა და თავის კოლეგებთან ერთად მეტად საჭირბოროტო საკითხზე საუბრობს ან თუნდაც იმ ხუმრობებზე იცინის, რომელიც მხოლოდ მის გარშემო მყოფმა რამდენიმე ადამიანმა იცის.

საღამოზე გამართულ ფურშეტს არც სასმელი აკლია და არც საკვები. ყველა, მიუხედავად განსხვავებული მუსიკალური გემოვნებისა ცდილობს საღამოთი დატკბეს და სიამოვნება მიიღოს შეკრებილ სტუმრებთან ურთიერთობით. ლელასთან არავინ მირბის, მიკროფონს ხეიდან არავინ გლეჯს და რაც მთავარია, “დოლჩე გაბანას” კაბაზე იაფფასიან ღვინოს არავინ ასხამს. ამის გასაკეთებლად მათ დრო მოგვიანებითაც ექნებათ, თუმცა გულის მოფხანა მხოლოდ A4-ის ქაღალდის ფურცელზე შეუძლიათ, რომელსაც კომპანიის ფოიეში გააკრავენ და ანონიმურად თუ ღიად დაეთანხმებიან ან შეეწინააღმდეგებიან ამ ერთის უკმაყოფილებას.

ფურცელზე არაფრის მომცემი კრიტიკაა, რომელსაც ავტორის ქვეშემდომები ბრმად ენდობიან და მისი ნდობის მოსაპოვებლად მის აზრზს გონების გაუნძრევლადაც კი ეთანხმებიან. ავტორი კი ამ დროს არც ივენთ-მენეჯერია და არც ვოკალური მონაცემებით გამოირჩევა, თუმცა, რახან ლელას სიმღერის ტექსტებსა ბენდის დაკრულს აკრიტიკებს, სხვას ჰგონია და ალბათ საკუთარი თავიც დააჯერა, რომ იგი უკეთეს ღონისძიებას ჩაატარებს, უკეთეს მომღერლებსაც მოიწვევს, აი ისეთებს, როგორიც “მგზავრებია” და უკეთეს სიმღერებსაც შესთავაზებს, რომელსაც ყველა ყურისგდებით მოუსმენს.

რეალურად კი გამბედაობა არ ჰყოფნის ასეთი ნაბიჯის გადასადგმელად და ჩუმად, მაგრამ ყველას დასანახად ურჩევნია რომ ფურცელზე დაწერილი კრიტიკა საჯაროდ გამოჰკიდოს კედელზე, რათა ყველამ შეძლოს მისი წაკითხვა და გონების გაუნძრევლად ვირტუალური მხარდაჭერები მოიკრიბოს.

ხოლო მაშინ, როდესაც ახალი თანამშრომლები ამ ღონისძიებაზე პირველად არიან და მცირე შენიშვნების გარდა მთლიანობაში კმაყოფილნი რჩებიან, შეფასების ფურცელს 5-იანზე ავსებენ და მომავალში კიდევ უფრო უკეთესი ივენთის მოლოდინში რჩებიან. კიდევ უფრო მეტი და ახალი სიმღერის მოსმენაში, ახალი თანამშრომლების გაცნობაში, რომლებთანაც ურთიერთობა შემდგომში შესაძლოა “სლუჟებნიი რამანშიც” კი გადაიზარდოს  და რაც მთავარია დაწინაურებისა და სცენაზე, ერთხელ მაინც გამოსვლის სურვილით და იმედით რჩებიან.

ლელასთვის კი ასეთ ივენთზე პირველად სიმღერა, თუ მრავაწლის გამოცდილება იმ აზრს უმკვრივებს, რომ ყოველთვის იარსებებს მადლიერი მსმენელი, რომელიც მის კომპაქტ დისკებს სიამოვნებით იყიდის და მის სიმღერებსაც სიამოვნებით მოისმენს, იარსებებენ ადამიანები, რომელთა გემოვნებაში არცერთი მუსიკალური ჟანრი არ შევა და მისი რეპერტუარის მოსმენის შემდეგ უკმაყოფილონი კვლავინდებურად დაფაზე გამოაკრავენ თავიანთ მწუხარებასა და დარდს. ყოველთვის იარსებებს პოზიცია და ოპოზიცია, მთავარია ლელა კარგად დაფიქრდეს და მიხვდეს, რომელი მხარისთვის უნდა იმღეროს.

იმედი მაქვს ამ შედარებით მეტაფორულ პოსტს შესაბამისად გაიგებთ, სწორად აღიქვამთ და გადაწყვეტთ, არსებული ლელა გირჩევნიათ, თუ შორეული “მგზავრები”.

ბლოგები რო თემატიკითა და ვიზუალური მხრით განსხვავდებიან, ეს ყველამ იცის. მაგრამ რეალური პასუხი კითხვაზე, თუ რატომ ირჩევენ ბლოგერები თავიანთი ბლოგისთვის კონკრეტულ დიზაინს და ამა თუ იმ პლატფორმას, ბევრმა არ იცის.

მე გადავწყვიტე დამეყო ბლოგები კატეგორიებად თავისი ვიზუალური მხრიდან გამომდინარე და გამერკვია, თუ რატომ აქვთ მათ ავტორებს ასეთი დიზაინი.

ზანგი ბლოგები

ტერმინი ზანგი ბლოგები ქართულ ბლოგოსფეროში კარგა ხანია დამკვიდრდა.  იგი მოიცავს მუქ ფონზე დაწერილი ღია, ან უარეს შემთხვევაში მუქივე ფერის ტექსტს. ასეთი ბლოგები შედარებით ცოტაა, თუმცა იმდენი, რომ მათზე სალაპარაკო მაინც გვეძლევა.

ზანგი ბლოგები

მახსოვს ინტერნეტში პირველი საიტი, როცა გავაკეთე, მუქი ფერის იყო, მაშინ მეგონა, რომ შავი ფერის დიზაინი ღია ფერისას სჯობდა. დღევანდელი გადასახედიდან ვხვდები, რომ ძალიან, ძალიან ვცდებოდი. მაშინ ეგ ფერი ჩემს შინაგან მდგომარეობას ასახავდა.

ალბათ ამ შემთხვევაშიც ამჟამინდელი მუქი დიზაინის მქონე ბლოგების ავტორების შინაგან მდგომარეობას ასახავს. ან უბრალოდ ჰგონიათ, რომ ეს მაგარია და ღია ფერის შაბლონები ზედმეტად გაპაპსავებულია.

ეს მათი აზრია, მაგრამ ის, რომ ასეთ დიზაინებზე ტექსტის წაკითხვა არც თუ ისე სასიამოვნოა ადამიანისთვის, ეს ჩემი მოგონილი არაა, ამ მოსაზრებას არაერთი პიროვნება ეთანხმება. ასეთი ბლოგერები თავიანთ ბლოგზე ძირითადად ჯღაბნიან, მაშინ როცა გულზე დააწვებათ რამე ან სხვა.

იმაში დასარწმუნებლად, რომ მარტო მე არ ვფიქრობ ასე, რამდენიმე ბლოგერს ვკითხე მათი აზრი მუქ ფერებთან დაკავშირებით და შემდეგი სახის პასუხები მივიღე: „რახან დამწყები ვარ, ტრაკში კი არ მაქვს თვალები“; „ჩემამდე არ დადის მსგავსი დიზაინის გაკეთების არსი“ და სხვა.

მოკლედ ამ თემას ცალკე პოსტი უნდა მივუძღვნა, მაგრამ დღეს ამაზე ამით მოვრჩები. უბრალოდ გავა დრო და თითოეული, ვისაც მუქი ფერის დიზაინი უყენია, აუცილებლად შეცვლის და გადავა ღია ფერისაზე. იმედი მაქვს ეს მომენტი ყველასთვის მალე დადგება.

ღია ფერის ბლოგები

ღია ფერის ბლოგები

მიყვარს ღია ფერის დიზაინის მქონე ბლოგები. კითხვაც მიადვილდება და ვიზუალურადაც სასიამოვნო შესახედია ხოლმე. მარტივ, სადა დიზაინს არაფერი სჯობს ბლოგის შემთხვევაში, სადაც მთავარი აქცენტი კონტენტზეა გადატანილი.

ასეთი ბლოგების ავტორები ამას ხვდებიან, არ ვერ ხვდებიან სულაც და უბრალოდ უყენიათ ღია ფერის შაბლონები. ნებისმიერ ვარიანტში ეს კაკ მინიმუმ 1 პლიუსია მათი ბლოგებისა.

მათთვის მთავარია მომხმარებელი ადვილად კითხულობდეს ტექსტს და აქცენტი სრულიად გაკეთებული აქვთ თავიანთ ნაწერეზე. ესეც შესაძლოა მათ სულიერ მდგომარეობაზე მეტყველებდეს, თუ კი ასეა, გილოცავთ თქვენ დამშვიდებული სულის პატრონი ბრძანდებით, რომლებიც ბლოგს შემოქმედებითად უდგებიან და ცდილობენ მეტი ყურადღება, დრო და ენერგია დაუთმონ მას. მოკლედ ქება-დიდების გარდა ღია ფერის ბლოგებზე ვერაფერს ვიტყვი.

ბლოგები blogspot.com-ზე

ბლოგები blogspot.com-ზე

ბლოგერების ძალიან დიდ ნაწილს ბლოგი blogspot.com-ზე აქვს. თუ რატომ, ამ კითხვაზე პასუხის გაცემას მე შემდეგნაირად შევეცადე.

როდესაც ადამიანს სურს ბლოგის გაკეთება, იგი პირველად Google-ს მიმართავს ხოლმე დახმარებისთვის, როდესაც იგი ეძებს თუ როგორ გააკეთოს  ბლოგი, ზემოხსნებული საძიებო სისტემა პირველ რიგში blogspot.com-ს უპოვნის, შემდეგ კი სხვა ბლოგინგ პლატფორმებს. რა თქმა უნდა, blogspot რახან Google-ს პროდუქცია, ადამიანიც იფიქრებს, რომ ეს საუკეთესოა და იწყებს სწორედ აქ ბლოგის კეთებას.

ხოლო მაშინ როდესაც გაირკვევა რომ wordpress.com ბევრად მოსახერხებელია, მერე იწყებს ფიქრს, “ნეტავ თავიდანვე რატომ არ დავრეგისტრირდი მანდ? ძალიან მინდა გადმოსვლა, მაგრამ რა ვუყო ახლა ჩემს პოსტებს?” მან ხომ ისიც არ იცის, თუ რაოდენ ადვილია პოსტების გადატანა blogspot-იდან wordpress-ზე.

არის კიდევ ერთი მიზეზი, რის გამოც ბლოგერები ამ სერვისს იყენებენ, ეს არის დიზაინის სრული რედაქტირების უფლება, მათ ხომ შეუძლიათ აქ ფლეშ საათების, მფრინავი ძროხების (იზვინი ლილიან ) და სხვა “ფინწიკლიუშკების” დამატება, რაც ბლოგის ჩატვირთვას საათ ნახევარს ანდომებს და საბოლოოდ მკითხველის  ხელმეორედ შემოსვლის სურვილსაც აქრობს. მაგრამ ამას როდის ხვდებიან ისინი.

ბლოგები wordpress.com-ზე

ბლოგები wordpress.com-ზე

wordpress.com-ზე ზემოხსნებული მიზეზის გამო თავისით არავინ, უფრო სწორად ვერავინ რეგისტრირდება, რადგან ეს სერვისი blogspot.com-ზე ნაკლები დონის მიაჩნიათ. აქ წევრიანდებიან ძირითადად მეგობარი ბლოგერის რჩევით, ფორუმზე წაკითხული პოსტებით ან სხვა ბლოგერების მიერ დაწერილი სტატიებით (ესეც პოსტიც ამ უკანაკსნელს მიეკუთვნება).

არის მეორე ვარიანტიც, როდესაც პიროვნება შეიტყობს wordpress.com-ის ავკარგიანობის შესახებ, და გადმოსვლას დააპირებს, იმავე საძიებო სისტემით მოიძიებს ამ პრობლემის გადაჭრის გზას, რათა შეძლოს მარტივად გადმოსვლა wordpress.com-ზე (პოსტების დაკარგვის გარეშე).

აქ ხომ ყველაფრის მართვა ძალიან მარტივია. შეზღუდულია მხოლოდ დიზაინის სრული რედაქტირება, თუმცა header-ის (საიტის თავის) შეცვლა თითქმის ყველა დიზაინზეა შესაძელებელი და widget-ების მეშვეობით sidebar-ის მართვა ცარიელი სიამოვნებაა. wordpress.com-ზე არსებულ ბლოგერებს შედარებით დახვეწილი აქვთ გემოვნება ბლოგთან დაკავშირებით, როგორც ვიზუალური მხრით, ასევე ტექნიკური.

ბლოგები .ge ზონაში

ბლოგები .ge ზონაში

ბლოგერები რომლებსაც აქვთ უკვე ცალკეული დომენები .ge ზონაში, ისინი უკვე აღარ ხუმრობენ და ბლოგინგს სერიოზულად უყურებენ. მათთვის ბლოგი უფრო მეტია, ვიდრე მხოლოდ ონლაინ დღიური. ასეთი ადამიანები ფულსაც კი არ ზოგავენ საკუთარი ბლოგის განვითარებისთვის (ნუ დომენის 30 ლარი და +- ჰოსტის ფული).

მსგავსი ტიპის ბლოგერებისთვის მნიშვნელოვანია რომ მათი მკითხველები საყვარელი ბლოგის დომენს ადვილად იმახსოვრებდნენ და მის ბლოგზე მარტივად ხვდებოდნენ, ამ ბლოგის ლინკს თავის მეგობრებსაც უზიარებდნენ და სხვ.

შეჯამება

• თუ შენ გაქვს ბლოგი blogspot.com-ზე და თანაც მუქი ფერის დიზაინით, წინ ბევრი რამ გაქვს სასწავლი აწ ნასწავლი ბლოგერებისგან.
• თუ შენ უბრალოდ ბლოგი გაქვს blogspot.com-ზე ღია ფერის დიზაინით, მაშინ შენ შედარებით ნასწავლი ხარ წინამორბედ  ბლოგერების კატეგორიასთან შედარებით.
• თუ შენ ბლოგი wordpress.com-ზე გაქვს მუქი დიზაინით. ე.ი. რაღაც გისწავლია, მაგრამ ბოლომდე ვერა.
• თუ შენ ბლოგი გაქვს wordpress.com-ზე ღია ფერის დიზაინით, მაშინ უკვე კარგად იცნობ მკითხველის სურვილებს.
• ხოლო თუ შენ უკვე გაქვს საკუთარი დომენი, ე.ი. შენ ტექნიკურადაც მეტი ინფორმაციის მფლობელი ხარ, ბლოგინგი შენთვის ბევრ რამეს წარმოადგენს, ზრუნავ მომხმარებლის ინტერესებზე და მოკლედ რომ ვთქვათ, შენ უკვე აღარ ხუმრობ. (აღარაფერს ვამბომ .com დომენზე მქონე ბლოგების შესახებ.)

პ.ს. ეს სწორედ ის ხუმრობაა, რომლის 50 პროცენტიც სიმართლეა. ასე რომ ზოგიერთი ბლოგერი, ვინც ზემოხსნებულ კატეგორიებში საკუთარ თავს ამოიცნობს, გთხოვთ წყენად ნუ მიიღებთ.

აქვე შეიძლებოდა ქართული ბლოგინგ პლატფრომების განხილვაც, როგორიცაა blog.ge, log.ge და platforma.ge, მაგრამ მათი არასტაბილური მუშაობის გამო, გადავწყვიტე, რომ ამ პოსტში განხილვა უადგილო იქნებოდა.

მოკლედ პოსტის წაკითხვის შემდეგ ალბათ შეძლებთ უკვე საკუთარი თავის დახასიათბას, როგორც ბლოგერს, გაგეხსნებათ გონება და გაჩინდებათ სურვილი გაიუმჯობესოთ ბლოგის ვიზუალური მხარე და შეიცვალოთ ბლოგინგ პლატფორმა. იზრუნოთ საკუთარ მკითხველზე და ბლოგის პიარზე. და ბოლოს ამ პოსტის იმხედვით, ვინ ვარ მე?

პ.ს. არ დაგავიწყდეთ ტექსტური რეკლამებისთვის დაკლიკვა, გმადლობთ!